شاید باورتون نشه ، ولی طی دو ، سه روز گذشته در شرق و غرب عالم و گشت و گذار میکردم . از نیو مکزیکو در مرز مکزیک با ایالات متحده ، تا هند و اتریش و ایتالیا و اسپانیا و ... . نه از طریق کشتی و هواپیما و ... بلکه بواسطه ورق های کاغذ . بله کتابی خواندم که منصور ضابطیان از تجربه سفرهایش به کشور های اسپانیا ، اتریش ، امریکا ، فرانسه ، ایتالیا ، واتیکان ، هند ، ارمنستان در آن گفته بود . بیش از ادامه مطلب

بارها و بارها از افرادمختلفی شنیده بودم که مردمی سیاسی هستیم ، درمیهمانی ها ، تاکسی ، اتوبوس و ... ، چنان سیاست های دولت ( همه ی دولت ها ، منظور دولت خاصی نیست ) را نقد میکردند که گویی سالهاست مسئولیتی در آن زمینه داشته اند ، از سیاست و روابط بین الملل گرفته تا اقتصاد ، مسائل پزشکی ، کلا در هر زمینه ای و هر مسئله ای اظهار نظر میکردند . مشکل اظهار نظر نیست ، انجا به مشکل بر میخوریم که انتظار دارنادامه مطلب

دوستی به من میگفت : واحد دانشگاهی شما ، از بهترینهاست !. استدلال میکرد ،میگفت قهوه خانه های بسیاری اطرافش است ،میتوانید زنگ های تفریح قلیان بکشید و خستگی تحصیل و مطالعاتتان را بدر کنید . آنروز ها به آن حرف او میخندیدم ، اما این روز ها میخواهم بگریم . چه شد که کتابخانه دانشگاه خالی ، کلاس ها خالی و ... قهوه خانه ها پر شد ? امروز رفتن به قهوه خانه و کشیدن قلیان یک ارزش است. پس چون ارزش است ، مدام اادامه مطلب

1- با صبر و حوصله کانال تلویزیون را عوض میکردم ، به همه امر و نهی میکردم که فلان کار را بکنید ، بهمان کار را بکنید ، چرا این اونجا نیست و.... ناگهان از جا پریدم ، شلوار را از جا لباسی ، جا مدادی را از کتابخانه و ... ما بقی را از هرجا که میشد برداشتم ، یک ربع به یک ظهر آماده رفتن به امتحانی شدم که ساعت 2 شروع میشد و من تا ساعت یک گویی که هیچ در رابطه با آن امتحان در خاطرم نداشتم ، نمی دانم اادامه مطلب

آری ، بفشار ، باید هم اینگونه باشد . اختیار خنده اش را هم ندارد ، چرا که تو عروس خانی و او رعیت توست . اوست که چون کالایی ( بر سرش منت نهاده می شود ) صرفا برای فرار پسر خان از سربازی عروس خان می شود . تو صاحب اولاد نمی شوی ، بچه او را می گیرند و به تو می دهند ، مهم نیست که او بی فرزندش طاقت زندگی ندارد ؛ مهم اینست که تو خوشحال شوی . آری شاهزاده و گدا را دیده ایم و خنده کرده ایم – پسر شاه خطا می ادامه مطلب

سالها پیش ، وقتی که هنوز دبیرستانی بودم ، جامعه شناسی را به مدرسه اوردند تا درباره مشاغل و اینده کاریشان برایمان روشنگری کند . او نیز چنین کرد. جامعه شناس نتایج تحقیقاتی را بازگو کرد که نشان میداد اگر شما در سلف دانشگاه از افراد تقاضای بخشی از ساندویچشان را بکنید ، با احتمال هشتاد درصد می توانید بخشی از ان را داشته باشید ، سپس اونتیجه گیری کرد که هیچ گاه گرسنه نخواهید ماند ، پس به فکر درامد علاقه ادامه مطلب

1- انبوه جمعیت دست بر صورت های متورمشان گذاشته بودند ( اغراق ) و در صف ایستاده بودند تا دندان از دست رفته شان را بکشند ، به یکی شان گفتم مگر دندان شیریست که به سادگی اجازه می دهید برایتان بکشند ، ایا نمی دانید که دیگر دندان نخواهید داشت ، چرا زودتر مراجعه نکردید . پاسخ گفت زودتر امدیم ، منتها بیمه برای دندان بسیاری از مشکلات را پوشش نمی دهد ما هم رفتیم ، حال امدیم تا بکشیم ( بیمه کشیدن دندان را بهادامه مطلب

1- سال ها می گذرد از آن روز که یکی از مسئولین در دیدار با فیلم سازان و هنرمندان آنان را دعوت به ساخت فیلمی کرد که به جامعه امید دهد. واکنش های سینماگران بدان توصیه بسیار تند بود، که "ما خود بهتر میدانیم چه کنیم". فیلم های بسیاری ساخته شد که کام مخاطب را تلخ می کرد تماما با این استدلال که ما تلخی ها را به تصویر می کشیم تا مسئولین را به فکر واداریم تا برای اصلاح امور اقدام کنند، فارغ از این که مخاطبادامه مطلب

The idea of writing the blog comes from many years ago, when I was the junior at IAU university. Since my childhood I have been describing my family, events and my daily routines and my dear uncle wanted me not to do that and we were always struggling for why I shouldn’t have done that. Many reasons I was given for not sharing them with the others but I still wanted to tell someone my true stories so I was prescribed to write them in a weblog. Even he predicted my viewer would rise to million and "maybe a day you should publish them for your fan" he said. I said that to inform you I'm going to share them here in English and you'll make me happy if give me your Idea.

Thank you